رابرت دووال بازیگر فیلمهای «پدرخوانده» و «اینک آخرالزمان» در ۹۵ سالگی درگذشت
به گزارش آژانس خبری سینمادرام، «رابرت دووال» بازیگر دو قسمت اول «پدرخوانده» (The Godfather)، و فیلمهای دیگری چون «اینک آخرالزمان» (Apocalypse Now) و «قاضی» (The Judge) و مینیسریال «کبوتر تنها» (Lonesome Dove) در ۹۵ سالگی از دنیا رفت.
لوسیانا همسر دووال با انتشار بیانیهای اعلام کرده است که این بازیگر در مزرعه خود در ویرجینیا از دنیا رفته است: «برای دنیا، او یک بازیگر برنده اسکار، یک کارگردان، و یک قصهگو بود. اما برای من، او همهچیز بود. شوقش به بازیگری تنها با علاقه عمیقش به شخصیتها، یک وعده غذای عالی و نشستن در صدر مجلس برابری میکرد. باب در یکایک از نقشهای بیشمارش، به شخصیتهایش و به حقیقت روح انسانی که نمایندگی میکردند هرچه داشت بخشید. از این طریق، او اثری ماندگار و فراموشنشدنی برای همه ما به جا گذاشت.»
دووال برای نقش یک خواننده کانتری الکلی در «بخششهای مهربانانه» (Tender Mercies) در سال ۱۹۸۳ برنده جایزه اسکار شد اما در طول دوران بازیگریاش شش نامزدی اسکار دیگر دریافت کرده بود. او وقتی که در نقش «بو رادلی» گوشهگیر در «کشتن مرغ مقلد» (To Kill a Mockingbird) در سال ۱۹۶۲ ظاهر شد، استعداد متمایز خود را نشان کرد، هرچند حتی یک خط دیالوگ نداشت. «هورتون فوت» فیلمنامهنویس فیلم، نمایش دووال را در «تماسگیرنده نیمهشب» (The Midnight Caller) دیده بود، و او را برای این نقش توصیه کرد.
دووال در «بخششهای مهربانانه»، «فردا» (Tomorrow) در سال ۱۹۷۲ و «تعقیب» (The Chase) در سال ۱۹۶۶ که اقتباسی از رمان و نمایشنامه فوت بود با این نویسنده همکاری کرد.
«فرانسیس فورد کوپولا» اولین بار دووال را برای فیلم «مردم بارانی» (The Rain People) که در سال ۱۹۶۹ اکران شد انتخاب کرد، و سپس برای نقش وکیل معتمد خانواده، در «پدرخوانده» و «پدرخوانده: قسمت دوم» (The Godfather Part II) در سال ۱۹۷۴، و سرهنگ در «اینک آخرالزمان» در سال ۱۹۷۹ برگزید. جمله «عاشق بوی ماده آتشزای اول صبح هستم» دووال در «اینک آخرالزمان» به یک افسانه سینمایی تبدیل شد.
او در سال ۱۹۸۳ به «راجر ایبرت» گفته بود که چگونه صحنه پرواز جتها و انفجارات را در یک برداشت فیلمبرداری کردهاند: «وقتی برای فکر کردن نبود. از طریق اینترکام شنیدم که فقط ۲۰ دقیقه میتوانیم از جتها استفاده کنیم. یک بار پرواز و تمام. در شخصیت فرو رفتم و اگر او قرار بود پلک نزند، من هم پلک نمیزدم.»
دووال در سال ۱۹۸۹ نقش «آگوستوس مککری» رنجر سابق تگزاس را در مینیسریال «کبوتر تنها» شبکه سیبیاس بازی کرد. او وقتی این نقش را به دست آورد که «جیمز گارنر» به عنوان انتخاب اول سازندگان گفت نمیتواند به مدت طولانی اسبسواری کند. دووال اما در سوارکاری مهارت داشت و تابستانهای کودکی را در مزرعه عمویش در مونتانا گذرانده بود.
او ژوئن ۲۰۲۱ به «استیون کولبر» گفت: «روزی وارد اتاق گریم «کبوتر تنها» شدم و گفتم: «دوستان، در حال ساختن «پدرخوانده» وسترنها هستیم.» به نظر من از بزرگترین آثار بخش پایانی قرن بیستم بودند.»
دووال که از قرار گرفتن کانون توجه هالیوود پرهیز میکرد، آثار دیگری چون «سانتینی بزرگ» (The Great Santini) در سال ۱۹۷۹، «حواری» (The Apostle) در سال ۱۹۹۷، و «یک اقدام مدنی» (A Civil Action) در سال ۱۹۹۸ را داشت و در «شهامت واقعی» (True Grit) در سال ۱۹۶۹ با «جان وین» همکاری کرد.
نقش دکتر واتسون در «محلول هفت درصدی» (The Seven Per-Cent Solution) در سال ۱۹۷۶، نقش یک مدیر بیرحم تلویزیونی را در «شبکه» (Network) در سال ۱۹۷۶، نقش یک روزنامهنگار ورزشی را در «طبیعی» (The Natural) در سال ۱۹۸۴، نقش سرپرست تیم نسکار در «روزهای تندر» (Days of Thunder) در سال ۱۹۹۰، نقش پلیس در «کارآگاه» (The Detective) در سال ۱۹۶۸، و نقشهای دیگری در «اعترافات واقعی» (True Confessions) در سال ۱۹۸۱ و «رنگها» (Colors) در سال ۱۹۸۸ دیگر آثار به جا مانده از این بازیگرند.
دووال در سالهای اخیر، نقش یک دامدار تگزاسی را در درام خانوادگی «اسبهای وحشی» (Wild Horses) بازی کرد، در اقتباس از «در نبردی مشکوک» (In Dubious Battle) از «جان اشتاینبک» در سال ۲۰۱۶ ظاهر شد، در «بیوهها» (Widows) با «استیو مککوئین» همکاری کرد و در «۱۲ یتیم نیرومند» (12 Mighty Orphans) در سال ۲۰۲۱ و «اخاذی» (Hustle) با بازی «آدام سندلر» در سال ۲۰۲۲ ظاهر شد.
او ژانویه ۲۰۱۶ گفت معتقد است که بازیگر باید خودش را فریب دهد: «برای رسیدن به نتیجهای مشروع، اجازه دهید فرایند شما را به نتیجه برساند، نه اینکه مستقیم به سراغ نتیجه بروید. آماده باشید از صفر شروع کنید و بگویید: «ببینیم چه میشود»، به جای این روش قدیمی که میگوید: «چیزی به من بدهید.»»
دووال ۵ ژانویه ۱۹۳۱ (۱۵ دی ۱۳۰۹) در سندیگو به دنیا آمد. پدر او نظامی بود و به درجه دریاسالاری رسید، و او در ۱۰ سالگی به همراه خانواده به ساحل شرقی مهاجرت کرد. پس از دبیرستان، دووال در کالج پرینسیپیا در السا هنرهای نمایشی آموخت. او پس از دو سال خدمت در ارتش، در سال ۱۹۵۵ به نیویورک رفت و برای تحصیل در مدرسه تئاتر محله سنفورد مایزنر پذیرفته شد. دووان در آن زمان ساکن آپارتمانی در طبقه ششم خیابان ۱۰۹ برادوی با «داستین هافمن» همخانه بود. آنها با «جین هکمن» که مانند آنها شوق بازیگری داشت و برایشان آشپزی میکرد در ارتباط بودند.
دووال پس از فیلمبرداری «کبوتر تنها» گفته بود: «حالا میتوانم بازنشسته شوم، اثری ساختیم که میتوانم به آن افتخار کنم. بازی در نقش آگوستوس مککری برایم چیزی شبیه «هملت» بود.»
